गाउँको त्यो बाटोमा पाइला अघि बढ्दै थिए तर मन भने हरेक पाइलासँग पछाडि फर्किरहेको थियो। जिपको झ्यालबाट गाउँ टाढिँदै गयो। डाँडाहरू साना हुँदै गए। गोरेटाहरू आँखाबाट हराउँदै गए। तर मनभित्र एउटा आवाज लगातार आइरहेको थियो— तँ भागेको होइनस् सन्तोष, तँ परिवारको दुःखसँग लड्न गएको होस्।